|
¬ Geef je eigen mening over deze titel
|
|
 De dozen die zowat het sleutelmotief van deze roman uitmaken, herbergen de herinneringen aan vroeger, aan de onbereikbare geliefde die slechts een keer niet ongenaakbaar blijkt, maar daarna voor altijd uit het (liefdes)leven van de verteller verdwijnt. Het is een knappe roman, die een schitterend beeld tekent van een jeugd in Vlaanderen, waarin scholen en vakanties met de mutualiteiten een grote rol spelen.
Natuurlijk kan je stellen dat dit een soort van therapeutisch schrijven is, het afschrijven van een bepaalde periode, maar wanneer dat zich uit in een bezield werk als dit, wanneer dat werk doorleefd klinkt en de lezer blijft boeien, mag en kan er geen enkel bezwaar zijn tegen dit soort literatuur. Bovendien slaagt de bijzonder spitse en geestige pen die Lanoye (hier) is, erin om zichzelf voldoende te relativeren.
Bron: www.bib.vlaanderen.be
|
|
|
|
Kies een lijst
