Boekenboom // Alles moet weg

'Alles moet weg' is de eerste roman van Tom Lanoye en dateert van 1988. Hoofdfiguur Tony Hansen kapt met zijn rechtenstudies midden in de examens. Hij is er heilig van overtuigd dat hij het op een veel snellere en gemakkelijkere manier kan maken, dat voor talentrijke woordbrouwers als hij het geld en het succes voor het grijpen liggen. Hij doorkruist met een bestelwagen het Vlaamse land als verkoper van alles en nog wat. Overal waar Tony komt, werkt hij zich door al zijn praatjes, leugens en fantasie zodanig in nesten dat hij ofwel zich uit de voeten moet maken, ofwel zelf aardig in het ootje genomen wordt. Op zijn tocht ontmoet hij diverse kleurrijke figuren. Hij biedt zijn diensten aan op een huwelijksfeest, waar de muziekjongens niet komen opdagen; hij raakt bevriend met de zielige Andreeke met de Harley Davidson, die een kick krijgt van het stelen en door wie Tony tenslotte betrokken raakt bij een faliekant aflopende bankroof; hij speelt gezelschapsjongen voor een schijnbaar in de steek gelaten oude vrouw... Tony is tegelijk dromer en opportunist, antiheld en activist, slachtoffer en anarchist. Een complexe ambiguïteit die zich ook in alle geledingen van de roman manifesteert.
'Alles moet weg' bestaat in feite uit verschillende verhalen. Tony en het autowegennet waarover hij zich verplaatst, zijn het bindmiddel. Zijn avonturen, dromen en bedenkingen resulteren in een luchtig, op contrasten gebouwd caleidoscopisch geheel. De grondkleuren ervan zijn afwisselend tragikomisch, humoristisch, realistisch, ironisch, sarcastisch en grotesk. Het caleidoscopische effect wordt vooral in de hand gewerkt door de - soms ingenieuze - manier waarop de verhaalgegevens zijn verwerkt: wisselende vertelperspectieven en een bonte mengeling en confrontatie van tekstsoorten (folderteksten, citaten uit het burgerlijk wetboek, moppen, brieven) en verteltonen. De ondertoon van het boek is in wezen pessimistisch. Tony verwoordt het in een van zijn brieven als volgt: "Het is een strijd tegen de tijd, van te voren verloren. Bij voorbaat alles kwijt. Het is de kunst te verliezen met stijl. Maar dat wij verliezen is zeker". De verhaalanekdotiek wordt breed uitgesmeerd en de grondgedachte wordt wel enigszins gemaskeerd door de soms opdringerige façade van ironie, sarcasme en absurditeit. Maar het boek leest als een trein en is vaak ongemeen grappig.

Bron: http://www.bib.vlaanderen.be