|
¬ Geef je eigen mening over deze titel
|
|
 In de wereld van de popmuziek praat men heel dikwijls over het moeilijke ‘derde album’, dat uitsluitsel moet geven over het feit of de artiest inderdaad een eigen stijl ontwikkelt of zichzelf voortdurend herhaalt. In de letterkunde bestaat ook wel iets als de derde roman, maar Paul Mennes omzeilt met zijn derde boek deze vraag omdat hij niet met een nieuwe roman, maar met een bundeling verhalen komt aanzetten. Bovendien is herhaling -- zelf spreekt de auteur over sampling, het hergebruiken van andermans materiaal - voor Mennes een wezenlijk onderdeel van zijn schrijven.
Het boekje is nogal dunnetjes uitgevallen. Er werd typografisch een beetje gegoocheld om toch een zeker volume bij elkaar te krijgen. Mennes blijft wel de chroniqueur van zijn generatie en de figuren die in zijn verhalen de hoofdrollen spelen, hebben niet dikwijls een zonnige kijk op het leven. Verveling, apathie en vervreemding zijn hen niet vreemd, de omgeving waarin zij zich bewegen werkt die gevoelens bovendien in de hand. Moderne gadgets als antwoordapparaten behoren tot hun gewone uitrusting. Videotheken verruimen hun kijk op de wereld, vooral oude afleveringen van Star Trek boeien hen uitermate. Toch hebben ze ook hun duistere kanten en kun je sommige activiteiten van de hoofdfiguur of van mensen uit zijn onmiddellijke omgeving bezwaarlijk als ‘normaal’ beschouwen. Mennes' taalspel en stijl zorgen er toch voor dat deze bundel bijzonder vlot leest.
Bron: www.bib.vlaanderen.be
|
|
|
|
(81%) 
Kies een lijst
